A time of gifts en giving

A time of gifts en giving

“A time of gifts en giving”
zong John Denver in zijn kerstshow met de muppets in 1979 (link naar het fragment). Het hoort helemaal bij deze tijd van het jaar. Geven. Het geeft een goed gevoel, toch? En het is ook leuk om iets te krijgen. Cadeautjes zoals attenties of aandacht, tijd en liefde. Maar tussen jou en mij: kan jij deze cadeautjes ook ontvangen?

Er wordt wel eens gesteld: als geven en nemen maar in balans is, dan is het helemaal oké. Maar is dat wel zo? Uit eigen ervaring weet ik inmiddels dat je, om deze balans te bewaren, een ander belangrijk onderdeel nodig hebt. Namelijk het in ontvangst kunnen nemen van wat je gegeven wordt. Dat is iets wat ik in het verleden nog niet zo makkelijk kon. Geven? Ja, als de beste, dat was lekker veilig, altijd goed. En nemen? Ook dat lukte wel, vooral als ik dacht dat ik daar recht op had. Dan kwam ik voor mezelf op. Maar als ik nu terugkijk, liet ik me op die momenten niet van mijn beste kant zien, helaas. En ook was het gevoel van voldoening soms van korte duur.

Er bestaat een kwetsbaar evenwicht tussen geven en ontvangen. Belangrijk is dat zowel gever als ontvanger de waarde erkennen van wat ze geven/ontvangen. Dit hoeft niet per se hetzelfde of gelijk te zijn, maar wel gelijkwaardig. Het is immers eenvoudig om te geven waar je veel van hebt (middelen, talent) en dit zal voor iedereen iets anders zijn. Als je maar voelt dat er gelijkwaardige energie in gestoken wordt. Als je open en gelijkwaardig geeft, geeft dat een goed gevoel. En als de ontvanger in staat is om open en gelijkwaardig te ontvangen, ontstaat een positieve energie en verbinding. De ontvanger zal geneigd zijn terug te geven van wat hij heeft of kan en er ontstaat een natuurlijke beweging, waaruit veel moois kan groeien.

Hoe anders is het als je alleen maar geeft, zonder in staat te zijn om te ontvangen. Bijvoorbeeld omdat je jezelf en wat je geeft niet zo belangrijk en waardevol vindt. Je gaat je misschien zelfs schuldig voelen als je iets krijgt. Om van dat gevoel af te komen moffel je de cadeautjes (aandacht, liefde, tijd) weg onder het mom “ach dat hoeft niet hoor, ik red het zelf ook wel” en compenseer je het door nog meer terug te geven. Je blijft maar geven, totdat er niets meer is. Je ervaart geen verbinding, er komt geen energie voor terug. Hoe jammer is dat.
Wellicht kom je zelfs in aanraking met een nemer. Nemers zijn mensen die wel ontvangen, maar er niets voor terug geven. Niet omdat het onaardige mensen zijn, maar omdat zij dezelfde beperkende gedachten hebben en dan omgekeerd. “Er is niet genoeg, ik ben niet genoeg” of “ik kan het niet en wie zit nou op iets van mij te wachten.”
Een verbinding met een nemer is geen pure, gelijkwaardige relatie. Als jij niet meer geeft of kan geven, zoekt de nemer een ander die het wel kan. En dan sta jij alleen.

Ik kon vroeger dus ook niet zo goed ontvangen. Ik was altijd bang dat er consequenties waren, dat ik er iets voor moest doen om dat cadeautje te ‘verdienen’. Ik voelde me ongemakkelijk als ik iets kreeg en werd er niet heel blij van. Ik deed of kon het wel alleen.
Ik kon in die tijd niet geloven dat ik gewoon een cadeautje kreeg om wie ik was. Een leuke meid; een lieve dochter en zus; een warme vriendin en een prachtig mens. Voorzichtig ben ik ooit begonnen om mijn gedachten te veranderen: ik hoefde er niets voor terug te doen, alleen maar ‘dank je wel’ te zeggen. En naarmate ik ervaarde dat dat voldoende was, dat de cadeautjes bleven komen, ging ik het geloven. Er ontstond een prachtige energie en verbinding met de mensen met wie ik omga, waarin het alleen maar leuker is geworden om cadeautjes te geven én te ontvangen.

Tijd en aandacht zijn mijn favoriete cadeaus. En wat zijn die van jou?

Fijne kerstdagen met veel ‘gifts en giving’: dat geven en ontvangen in balans moge zijn. Geniet ervan!
Monique